powrót do listy numerów archiwalnych
Od redakcji Current Obstetrics & Gynaecology
Menopauza
R.W. Shaw, Chairman of the Department of Obstetrics & Gynaecology, University of Wales College of Medicine, Heath Park, Cardiff CF4 4AN, Wielka Brytania. Tłumaczyła Lidia Michalak
W obecnym stuleciu nastąpił wzrost średniej długości życia. U większości kobiet trzecia jego część przypadnie na okres po menopauzie, który - jeśli nie podejmie się leczenia - wiąże się z niedoborem estrogenów.
Wystąpieniu menopauzy zwykle towarzyszy szerokie spektrum objawów. Jest to okres w życiu kobiety, kiedy dramatycznie obniża się produkcja estrogenów. Zachodzi wtedy także wiele zmian w życiu domowym i rodzinnym. Pierwsza część tego minisympozjum dotyczy objawów, jakie się wówczas pojawiają i tego, które z nich mogą zostać złagodzone hormonalną terapią zastępczą.
Niedobór estrogenów uzupełniany jest przede wszystkim drogą doustną. Obecnie preferowane są naturalne estrogeny w przeciwieństwie do syntetycznego etynyloestradiolu czy mestranolu. W ostatnich latach pojawiło się wiele nowych preparatów różniących się sposobem podawania: od żelu na skórę, poprzez implanty powolnie uwalniające hormony, do plastrów przezskórnych. Zapewnia to możliwość wyboru metody odpowiadającej indywidualnym potrzebom poszczególnych pacjentek.
Opinie na temat preparatów stosowanych w hormonalnej terapii zastępczej nie zawsze są zgodne. W środkowej części sympozjum dotyczącej zalet i wad różnych preparatów stosowanych w hormonalnej terapii zastępczej jednym z tematów objętych dyskusją są nowsze preparaty typu kombinowanego przeznaczone do ciągłego stosowania, mające na celu eliminację regularnych krwawień z odstawienia.
Chociaż hormonalna terapia zastępcza skutecznie łagodzi ostre objawy niedoboru estrogenów, to w ciągu ostatnich lat największą uwagę przywiązuje się do odległych korzyści wynikających z jej stosowania. Obejmują one wpływ na gęstość kości, ochronny wpływ na układ krążenia poprzez zmiany profilu lipidów oraz najnowsze przypuszczenia o korzystnym wpływie na przepływ mózgowy i chorobę Alzheimera. Niekorzystne aspekty długotrwałego stosowania HTZ odnoszą się do ryzyka rozwoju raka piersi i choroby zakrzepowo-zatorowej, co zostało omówione w przedostatniej części tego minisympozjum.
Końcowa część zawiera omówienie problemów związanych z osteoporozą w starszym wieku oraz przegląd badań przesiewowych. Przedstawione są również grupy pacjentek obciążonych podwyższonym ryzykiem rozwoju osteoporozy oraz wpływ hormonalnej terapii zastępczej na koszty opieki zdrowotnej.
Myślę, że niniejsze minisympozjum dostarcza wyważonych opinii na temat menopauzy i hormonalnej terapii zastępczej oraz dostępnych możliwości postępowania w obliczu zbliżającego się nowego tysiąclecia.